Honing: soorten, smaak en gebruik

Wat maakt goede honing anders?

Het belangrijkste verschil zit in de verwerking. De meeste honing uit de supermarkt is gepasteuriseerd: verhit tot hoge temperatuur om het langer vloeibaar te houden en het proces te versnellen. Dat is handig voor de fabrikant, maar je verliest er veel bij. Enzymen, stuifmeel, en een groot deel van de smaak en geur verdwijnen door die verhitting.

Rauwe honing wordt niet verhit. De imker slingert de honing uit de raten, zeeft hem licht om stukjes was te verwijderen, en potteert hem. Dat is het. Daardoor behoud je alles wat de bijen erin hebben gestopt: pollen, enzymen, en de volledige smaak van de bloemen waar ze op hebben gevlogen.

Rauwe honing kristalliseert na verloop van tijd. Dat is geen teken van slechte kwaliteit, juist het tegenovergestelde. Het betekent dat de honing niet is bewerkt. Zet het potje even in een bakje lauwwarm water en het wordt vanzelf weer vloeibaar. Gebruik geen heet water, want dan doe je alsnog wat de fabriek doet.

Lindehoning

Lindehoning is licht van kleur en heeft een fijne, bloemige smaak met een subtiele kruidigheid. Het is zachter en milder dan de meeste honingsoorten, met een licht frisse ondertoon die doet denken aan een warme zomeravond onder de lindebomen. Niet voor niets een van de meest geliefde honingsoorten in Noord-Europa.

Onze lindehoning komt van een imker in Friesland die zijn bijenvolken bewust bij lindebomenrijen plaatst als die in bloei staan. De bijen doen de rest. Het resultaat is een honing met een helder, elegant profiel dat je niet snel beu wordt.

• Heerlijk door thee: de zachte smaak overheerst niet, maar geeft een mooie ronde zoetheid.
• Op yoghurt of kwark: een lepeltje lindehoning maakt van een simpel ontbijt iets bijzonders.
• In een saladedressing: meng met olijfolie, mosterd en een scheutje azijn voor een lichte vinaigrette.
• Puur op een boterham: soms is simpel het lekkerst.

Zeeasterhoning

Zeeasterhoning is een bijzondere soort die je niet overal tegenkomt. De zeeaster is een plant die groeit op de kwelders langs de Waddenkust, precies daar waar zoet water en zout water samenkomen. De bijen vliegen naar die bloemen in de late zomer, en het resultaat is een honing met een donkere, amberkleurige tint en een opvallend rijke smaak.

Wat zeeasterhoning zo anders maakt is het licht ziltige, minerale karakter. Je proeft de invloed van de Waddenzee erin. De smaak is voller en intenser dan lindehoning, met een diepe warmte die doet denken aan karamel en donkere bloemen. Het is een honing met persoonlijkheid.

Door dat krachtige smakenprofiel past zeeasterhoning goed bij stevigere gerechten. Denk aan een stuk belegen kaas met een druppel zeeasterhoning erover, of door een marinade voor geroosterd vlees. Het is ook prachtig op een kaasplankje als smaakmaker naast noten en mosterd.

Honing in de keuken

Rauwe honing is een fantastisch ingrediënt, maar er is één belangrijke vuistregel: verwarm het niet te veel. Bij temperaturen boven de 40°C beginnen de enzymen en gevoelige stoffen in rauwe honing af te breken. Dat is precies wat je wilt voorkomen als je voor rauwe honing hebt gekozen.

• Voeg honing pas toe aan thee als die iets is afgekoeld. Kokend water is te heet. Lekker warm mag prima, gloeiend heet niet.
• In dressings en marinades komt rauwe honing prachtig tot zijn recht. Het lost goed op bij kamertemperatuur als je even roert.
• Op kaas is honing een openbaring. Probeer lindehoning op geitenkaas, of zeeasterhoning op een stuk oude boerenkaas. Het contrast tussen zout en zoet is fantastisch.
• Gebruik honing als vervanger van suiker in koude sauzen en dranken. Het geeft meer diepte dan gewone zoetheid.
• Bij het bakken in de oven gaat de rauwe kwaliteit verloren door de hitte, maar de smaak blijft goed. Voor een honingglazuur op kip of wortel is dat prima.